Bruno Schulz – artysta nienazwany

Z uwagi na duże zainteresowanie wystawą „Bruno Schulz – artysta nienazwany”, zawierającą między innymi unikatowe prace Brunona Schulza, Francisco Goi, Rolanda Topora oraz czołówki polskich artystów współczesnych Muzeum Mazowieckie w Płocku  i Fundacja Republika Marzeń, dzięki uprzejmości Płockiej Galerii Sztuki, mogły przedłużyć ekspozycję w jej wnętrzach od 13 do 19 listopada. Tego dnia w zabytkowej mykwie odbędzie się o godzinie 18 uroczysty finisaż, związany z 76. rocznicą śmierci drohobyckiego twórcy.

 

„W stronę Schulza” w Płockiej Galerii Sztuki, jest reekspozycją wystawy z Muzeum Mazowieckiego, prezentowanej w dniach 4.X-4.XI 2018,  wzbogaconą między innymi o obrazy Franciszka Starowieyskiego, których właścicielem jest Teatr Ateneum w Warszawie, oraz figury ze scenografii spektaklu „Dybuk, czyli Demon z Marianpola” Janusza Wiśniewskiego, z Teatru Powszechnego w Radomiu. Jak podkreśla Jan Bończa-Szabłowski, wiceprezes Fundacji Republika Marzeń,  „wszędzie tam, gdzie prezentujemy Schulza, staramy się, by łączył on ludzi i instytucje. Tak było m.in. w Krakowie, Tel-Aviwie, Pradze, Warszawie czy Zabrzu. I podobnie jest w Płocku, gdzie dzięki współpracy Muzeum Mazowieckiego i Płockiej Galerii Sztuki  możemy dłużej pokazać wystawę „W stronę Schulza” i dodatkowo w rozszerzonej wersji. Znajdą się tam m.in. niepokazywane wcześniej prace Franciszka Starowieyskiego i Edwarda Dwurnika z galerii Katarzyny Napiórkowskiej”.

 

Wystawa jest nie tylko wędrówką po świecie wyobraźni Brunona Schulza, międzypokoleniowym dialogiem artystów z fenomenem jednego z najoryginalniejszych twórców polskiej kultury XX wieku, ale przede wszystkim niecodzienną okazją do obejrzenia oryginalnych i bezcennych grafik Goi i rysunków Schulza z cyklu „Xięga bałwochwalcza”.

Wystawa jest częścią projektu realizowanego przez Fundację Republika Marzeń, przy wsparciu finansowym Narodowego Centrum Kultury. Wystawę, której kuratorem jest Bogusław Deptuła, patronatem objęli: Wicepremier i Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego Piotr Gliński i Marszałek Województwa Mazowieckiego Adam Struzik.

 

Bruno Schulz (1892-1942) – urodził się i zginął tragicznie w Drohobyczu, z którym był związany przez całe życie. W 1911 r. zdał maturę i rozpoczął studia architektoniczne na Politechnice Lwowskiej, specjalizując się w grafice i rysunku, ale w 1913 roku z nich zrezygnował i powrócił do rodzinnego miasta. W latach 1924-1941 pracował jako nauczyciel rysunku w tamtejszym gimnazjum. W 1928 roku w Domu Zdrojowym w Truskawcu zostały pokazane jego rysunki, grafiki, wykonane rzadko stosowaną techniką cliché-verre, i obrazy ze zbioru „Xięga bałwochwalcza”. W 1933 r. zadebiutował w „Wiadomościach Literackich” opowiadaniem „Ptaki”. Zaczął korespondować z Zofią Nałkowską i dzięki jej pomocy wydał w wydawnictwie Rój tom opowiadań „Sklepy cynamonowe”, a później – „Sanatorium pod Klepsydrą”. Nikomu nieznany nauczyciel z dnia na dzień stał się postacią publiczną i zaistniał w świecie literackim. Getto w Drohobyczu zostało utworzone jesienią 1941 roku, a 19 listopada 1942 roku Schulz został zastrzelony na ulicy. Przeczuwając własną śmierć, rozdawał swoje prace różnym znajomym, licząc na to, że któryś z pakietów rękopisów i rysunków ocaleje. Po wojnie, Jerzemu Ficowskiemu, badaczowi jego twórczości, udało się znaleźć sto kilkadziesiąt listów i kilkaset rysunków Schulza, będących formą opowieści o jego własnych słabościach, zawiłościach psychiki, obsesjach, pasjach i kompleksach. W pracach wielokrotnie pojawiają się: wieża drohobyckiego ratusza, kamieniczki przy rynku, kościoły i synagogi.

 

Please follow and like us:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *